Aktualności

Dom / Wiadomości / Wiadomości branżowe / Projektowanie narzędzi do kucia na zimno: praktyczny przewodnik po matrycach, materiałach i doborze maszyn

Projektowanie narzędzi do kucia na zimno: praktyczny przewodnik po matrycach, materiałach i doborze maszyn

Matryca do kucia na zimno rzadko z góry ogłasza swoją awarię. Pewnego dnia prasa pracuje płynnie z prędkością 45 uderzeń na minutę, wytwarzając dwustopniowy wał z podstawą kołnierzową. Następnego dnia operator słyszy głuchy klik w dolnej części skoku, a kontrola ujawnia, że ​​stempel jest równo złamany w miejscu połączenia główki z trzonkiem. Na powierzchni pęknięcia widoczne są ślady plaży, które sięgają promienia przejścia 0,3 mm, określonego, ponieważ rysunek klienta nie dopuszczał większych elementów. Tak mały promień, w połączeniu z obciążeniem stempla wynoszącym 180 kN i niewspółosiowością prasy wynoszącą 0,05 mm pomiędzy stemplem a matrycą, zmieniły rutynową pracę kucia na zimno w nieplanowaną przebudowę narzędzia i pełne przestoje.

Taka jest rzeczywistość projektowania narzędzi do kucia na zimno. W przeciwieństwie do matryc tłoczących, które w większości wytrzymują naprężenia zginające i ścinające, narzędzia do kucia na zimno muszą wytrzymać naciski kontaktowe od 1500 do 2500 MPa przez setki tysięcy uderzeń, podczas gdy przedmiot obrabiany staje się utwardzalny przy każdym skoku. Zadaniem projektanta narzędzi nie jest po prostu kopiowanie geometrii części do wnęki matrycy. Ma na celu stworzenie kompletnego systemu stempla, wkładki matrycowej, pierścienia naprężającego, wypychacza, smarowania i ustawień maszyny, który utrzymuje naprężenia w granicach zmęczeniowych materiału narzędzia, utrzymuje dokładność wymiarową kutej części i zapewnia ekonomicznie opłacalną trwałość narzędzia.

W artykule wyjaśniono praktyczne zasady projektowania narzędzi do kucia na zimno dla inżynierów narzędzi, planistów procesów i kierowników produkcji pracujących na prasach do kucia na zimno. Obejmuje środowisko obciążenia, funkcję każdego elementu narzędzia, dobór materiału, konstrukcję pierścienia naprężającego, zasady geometrii, planowanie sekwencji formowania, smarowanie, zapobieganie awariom i wpływ samej prasy. Celem jest zapewnienie zestawu zasad projektowania, które można bezpośrednio zastosować w celu ograniczenia pękania narzędzi, zminimalizowania przestojów i poprawy dokładności elementów kutych na zimno.

Warunki pracy definiujące konstrukcję narzędzi do kucia na zimno

Kucie na zimno odkształca metal w temperaturze pokojowej lub nieco powyżej niej, gdy ciepło powstałe w wyniku odkształcenia plastycznego zostaje zatrzymane w narzędziu i przedmiocie obrabianym. Ponieważ metal nigdy nie osiąga temperatury rekrystalizacji, obrabiany przedmiot stale utwardza ​​się podczas skoku. Oznacza to, że siła wymagana do odkształcenia części rośnie wraz z postępem skoku, a w końcowej fazie kalibracji skoku występuje najwyższy nacisk kontaktowy.

Z punktu widzenia projektanta narzędzi najważniejsze są trzy liczby. Pierwszym z nich jest nacisk kontaktowy na kołnierzu matrycy i powierzchni stempla. W przypadku konstrukcyjnych stali węglowych, takich jak AISI 1018 lub 1045, wytłaczanie do przodu zwykle generuje naciski kontaktowe od 1200 do 1800 MPa, podczas gdy wytłaczanie do tyłu kształtów misek może podnieść ciśnienie na powierzchni stempla powyżej 2000 MPa. Drugim jest nagromadzone odkształcenie plastyczne wywierane na przedmiot obrabiany. Część o przekroju zmniejszonym o 70% gromadzi wystarczające odkształcenie, aby podwoić naprężenie przepływu wyżarzonego materiału wyjściowego. Trzecia to liczba uderzeń, jakie narzędzie musi wytrzymać. Kampania produkcyjna elementu złącznego, pierścienia łożyska lub elementu wału zwykle obejmuje od 50 000 do 500 000 części, co powoduje trwałe umieszczenie materiału narzędzia w reżimie zmęczenia wysokocyklowego.

Warunki te oddzielają projektowanie narzędzi do kucia na zimno od prawie wszystkich innych dziedzin związanych z matrycami. Tłocznik przenosi obciążenia zginające rzadko przekraczające 500 MPa. Matryca do kucia na gorąco pracuje w podwyższonej temperaturze, ale naprężenie płynięcia przedmiotu obrabianego jest niskie, więc ciśnienie w matrycy utrzymuje się poniżej około 500 MPa. Narzędzie do kucia na zimno musi zawierać przedmiot obrabiany, który jest jednocześnie twardy, mocny i ścierny, a jednocześnie przenosi siły, które popychają materiał narzędzia do granicy plastyczności na ściskanie. Poniższa tabela porównuje warunki, które wpływają na decyzję dotyczącą projektu narzędzia.

Porównanie istotne z punktu widzenia projektu pomiędzy obciążeniem narzędzia do kucia na gorąco i do kucia na zimno.
Parametr Kucie na gorąco Kucie na zimno
Temperatura przedmiotu obrabianego 900–1250 °C 20–200°C
Naprężenie przepływu przedmiotu obrabianego 50–200 MPa 500–1500 MPa
Typowy nacisk kontaktowy matrycy 200–500 MPa 1000–2500 MPa
Podstawowy problem związany z narzędziem Zmęczenie cieplne i kontrola cieplna Zmęczenie i zużycie mechaniczne
Ekspozycja matrycy na rozciąganie Niski Wysoki, wymaga wstępnego naprężenia
Osiągalna tolerancja części IT12–IT16 IT7–IT9

Praktyczna implikacja jest taka, że każda decyzja projektowa dotycząca narzędzia do kucia na zimno – wybór stali narzędziowej, liczba pierścieni naprężających, wypolerowanie wnęki, promienie naroży, smar – ma na celu sprostanie jednemu lub większej liczbie tych ekstremalnych warunków. Kiedy narzędzie nieoczekiwanie zawodzi, prawie zawsze dzieje się tak dlatego, że projektant nie docenił jednego z nich.

Anatomia systemu narzędzi do kucia na zimno

Narzędzie do kucia na zimno to zespół precyzyjnych elementów działających razem, a nie pojedynczy obrobiony blok matrycy. Kompletny zestaw narzędzi zwykle obejmuje:

  • Poncz. Górne narzędzie, które wchodzi w przedmiot obrabiany i przykłada siłę formującą. Powierzchnia stempla definiuje wewnętrzny kształt części, taki jak wgłębienie miseczki, łeb śruby lub profil wielowypustowy.
  • Wkładka matrycowa. Część z hartowanej stali lub węglika, która zawiera zewnętrzną formę przedmiotu obrabianego. Jego otwór łączy wnękę formującą, krótką powierzchnię nośną i strefę reliefową.
  • Pierścień naprężający, zwany także pojemnikiem lub pierścieniem obkurczającym. Utwardzony pierścień montowany na wkładce matrycy z pasowaniem wciskowym. Stosuje wstępne ściskanie wkładki matrycowej, dzięki czemu wkładka może wytrzymać promieniowy nacisk kucia bez wchodzenia w rozciąganie.
  • Płyta tylna. Utwardzona podpora pod wkładką matrycy i za głowicą stempla. Rozkłada skoncentrowaną siłę na większym obszarze i zapobiega wgnieceniom bardziej miękkiego materiału uchwytu.
  • Wyrzutnik. Pręt lub tuleja, która wypycha gotową część z wnęki matrycy po wycofaniu stempla. Działa również jako ruchome dno matrycy, które wyznacza dolną powierzchnię części podczas formowania.
  • Spychacz. Płytka lub tuleja, która ściąga część ze stempla, gdy część ma tendencję do pozostawania na stemplu podczas wycofywania.
  • Uchwyt stempla, uchwyt matrycy, słupki prowadzące, tuleje prowadzące i elementy dystansowe. Wyrównują one stempel z matrycą, ustawiają wysokość zamknięcia i przenoszą obciążenie prasy na elementy narzędzia.

Każdy element przenosi inny rodzaj obciążenia. Stempel działa głównie przy ściskaniu, ale wszelkie niewspółosiowość lub asymetryczna geometria części powoduje zginanie. Wkładka matrycy przenosi nacisk promieniowy z przedmiotu obrabianego, który próbuje go rozszerzyć na zewnątrz. Pierścień naprężający przenosi powstałe naprężenia rozciągające, co jest bezpieczniejsze dla materiału, ponieważ pierścień jest dobrany pod kątem wytrzymałości i nie styka się z obrabianym przedmiotem. Wypychacz ulega ściskaniu podczas usuwania części, a płyty podkładowe muszą być odporne na lokalne wgniecenia powierzchniowe w punktach styku.

Proces projektowania powinien przebiegać według zdyscyplinowanej sekwencji. Rozpocznij od rysunku gotowej części i zdefiniuj kolejno etapy formowania przed zaprojektowaniem poszczególnych wnęk matrycy. Dla każdego etapu zaprojektuj kształt wnęki wkładki matrycy i profil stempla. Oszacuj maksymalną siłę formowania i ciśnienie promieniowe. Wybierz materiał narzędzia dla każdego komponentu. Zaprojektuj zespół pierścienia naprężającego, korzystając z zasad dotyczących cylindrów grubościennych wyjaśnionych w dalszej części tego artykułu. Na koniec określ wykończenie powierzchni, powłoki, smarowanie i system wyrzucania. Przejście bezpośrednio od geometrii części do obróbki bez tej analizy jest najczęstszą przyczyną niepowodzenia nowych narzędzi do kucia na zimno w prasie próbnej.

Wybór materiału narzędziowego do matryc do kucia na zimno

Wybór materiału narzędzia to pojedyncza decyzja, która najbardziej bezpośrednio określa trwałość narzędzia i koszt kutej części. Narzędzie do kucia na zimno musi zapewniać twardość w temperaturze roboczej, wytrzymałość na ściskanie powyżej 2000 MPa, wystarczającą wytrzymałość przeciw pękaniu i odporność na zużycie na czystych, ściernych powierzchniach metalowych. Żaden gatunek nie spełnia idealnie wszystkich wymagań, dlatego projektant dobiera je w zależności od operacji.

Stale narzędziowe do pracy na zimno, takie jak AISI D2, A2 i O1, są najbardziej ekonomicznym wyborem w przypadku krótkich serii i zastosowań przy małych obciążeniach. Oferują dobrą wytrzymałość i skrawalność, ale ich twardość i odporność na zużycie są ograniczone i szybko miękną, jeśli ciepło tarcia podniesie narzędzie powyżej 200 ° C. Pozostają przydatne do płyt podkładowych, uchwytów i narzędzi o krótkich seriach.

Stale szybkotnące, takie jak M2 i M42, zachowują twardość w wyższych temperaturach roboczych i są standardowym wyborem na stemple do wytłaczania i wkładki matrycowe w produkcji średnioseryjnej. Wyższa zawartość stopów zapewnia im lepszą odporność na zużycie niż stale narzędziowe do pracy na zimno. Stale szybkotnące wytwarzane w technologii metalurgii proszków, takie jak te o składzie zbliżonym do PM-M4, poprawiają zarówno odporność na zużycie, jak i wytrzymałość w porównaniu z konwencjonalnymi stalami HSS, ponieważ zawarte w nich drobne i równomiernie rozłożone węgliki zmniejszają liczbę miejsc inicjacji pęknięć. Są one obecnie standardem w przypadku stempli długoseryjnych i wkładek matrycowych pod dużym obciążeniem podczas kucia na zimno.

Węglik wolframu, zazwyczaj gatunki ze spoiwem kobaltu w zakresie od K05 do K20, oferują najwyższą wytrzymałość na ściskanie i odporność na zużycie ze wszystkich popularnych materiałów narzędziowych. Wkładki matrycowe z węglików spiekanych wytrzymują miliony uderzeń w operacjach wytłaczania i wymiarowania małych części. Jednakże węglik nie ma prawie żadnej plastyczności: łatwo pęka pod wpływem zginania, uderzenia lub niewspółosiowości. Dlatego zespół narzędzia musi być zaprojektowany tak, aby obciążać węglik jedynie podczas ściskania, przy sztywnym prowadzeniu stempla i kontrolowanej prędkości uderzenia.

Typowy dobór materiału narzędziowego do matryc do kucia na zimno.
Rodzina materialna Twardość Wytrzymałość na ściskanie Typowe zastosowanie
Stal narzędziowa do pracy na zimno (klasa D2, A2) 58–62 HRC 2000–2400 MPa Stemple krótkoseryjne, matryce, podkładki
Stal szybkotnąca (klasa M2, M42) 62–65 HRC 2500–3200 MPa Stemple i wkładki matrycowe średnionakładowe
Proszek metalowy HSS (klasa PM-M4) 64–67 HRC 3 000–3 800 MPa Stemple długoseryjne, matryce o dużym obciążeniu
Węglik wolframu (K05–K20) 88–92 HRA 3500–5500 MPa Wkładki matrycowe do małych wytłoczek i wymiarowania

Praktyczna zasada wstępnego doboru: w przypadku części o maksymalnej średnicy zewnętrznej poniżej około 30 mm i seriach produkcyjnych powyżej 200 000 sztuk, węglikowa wkładka matrycowa ze stemplem PM-HSS jest niezawodną kombinacją. W przypadku części o średnicy powyżej 50 mm narzędzia PM-HSS lub HSS są bardziej wyrozumiałe, ponieważ matryce węglikowe tej wielkości stają się ciężkie, drogie i kruche. W przypadku bardzo dużych obciążeń promieniowych stosuje się płytki węglikowe z dwoma pierścieniami naprężającymi, jak opisano w następnym rozdziale.

Pierścienie naprężające i pojemniki: utrzymywanie matrycy w stanie ściskania

Kucie na zimno odbywa się pod ciśnieniem, które spowodowałoby rozerwanie niewzmocnionej, hartowanej stali matrycy już przy pierwszym skoku. Otaczający pierścień naprężający ma jeden cel: umieszczenie wkładki matrycowej pod kontrolowanym naprężeniem ściskającym, tak aby ciśnienie kucia musiało najpierw znieść to naprężenie wstępne, zanim wkładka będzie mogła doznać naprężenia.

Zasada działania wywodzi się z teorii grubościennego cylindra. Kiedy pierścień ze stali hartowanej o średnicy wewnętrznej nieco mniejszej niż średnica zewnętrzna wkładki matrycy jest wciskany lub kurczony do odpowiedniego położenia, wcisk powoduje powstanie promieniowego ciśnienia na styku i rozkładu naprężeń obwodowych w obu częściach. Wkładka matrycy podlega naprężeniu ściskającemu na swojej zewnętrznej powierzchni, a otwór wkładki podlega mniejszemu naprężeniu ściskającemu. Podczas formowania nacisk promieniowy przedmiotu obrabianego działa na otwór i częściowo znosi to wstępne ściskanie. Jeśli wcisk zostanie wybrany prawidłowo, naprężenie siatki w otworze matrycy pozostanie ściskające lub tylko nieznacznie rozciągające podczas całego skoku. Stan ściskający zapobiega inicjacji pęknięć i zapobiega rozprzestrzenianiu się istniejących mikropęknięć.

Wartości zakłóceń w oprzyrządowaniu do kucia na zimno zwykle mieszczą się w zakresie od 0,15 do 0,35 procent średnicy współpracującej. W przypadku wkładki matrycowej o średnicy zewnętrznej 50 mm wcisk wynoszący 0,2% równa się wciskowi średnicowemu 0,10 mm, co stanowi znaczną wielkość, mierząc w odniesieniu do granic sprężystości materiałów. Ciężkie matryce do wytłaczania wstecznego często wykorzystują dwa lub trzy koncentryczne pierścienie naprężające. Każdy pierścień jest pasowany ciasno względem następnego, rozkładając nacisk promieniowy na większy całkowity przekrój poprzeczny, tak że pierścienie zewnętrzne nie przekraczają swojej wytrzymałości zmęczeniowej.

Sam pierścień naprężający jest zwykle wykonany z wytrzymałej stali narzędziowej o wysokiej wytrzymałości lub stali maraging, poddanej obróbce cieplnej do około 45 do 55 HRC. Jego otwór musi być oszlifowany i honowany z tą samą precyzją, co zewnętrzna średnica wkładki matrycy, ponieważ każdy lokalny wysoki punkt koncentruje naprężenia na styku. Ostre występy, otwory olejowe lub rowki wpustowe w otworze pierścienia naprężającego są częstymi miejscami pęknięć zmęczeniowych; wymagane są duże promienie i płynne przejścia.

Praktyczna sekwencja projektowania: najpierw określ oczekiwane ciśnienie promieniowe w otworze matrycy na podstawie obciążenia formującego i obszaru styku. Po drugie, wybierz stosunek średnicy zewnętrznej do wewnętrznej wkładki matrycy co najmniej 2:1. Po trzecie, oblicz wcisk wymagany do utrzymania otworu ściskanego przy maksymalnym obciążeniu. Po czwarte, sprawdź naprężenia równoważne we wkładce matrycy i pierścieniu naprężającym za pomocą prostych obliczeń sprężystych lub analizy elementów skończonych. Po piąte, jeśli pierścień naprężający jest nadmiernie naprężony, dodaj drugi pierścień lub zmień materiał na materiał o wyższej wytrzymałości. Ta sekwencja jest wystarczająco szybka do zastosowania na etapie koncepcji i wystarczająco dokładna, aby zapobiec najczęstszym awariom seryjnym.

Zasady geometrii chroniące narzędzia przed wczesną awarią

Większość przedwczesnych awarii narzędzi do kucia na zimno można przypisać niewielkiej liczbie decyzji dotyczących geometrii. Przestrzeganie kilku konkretnych zasad eliminuje większość problemów z pęknięciami, zatarciami i odpryskami.

Określ duże promienie przejścia. Każde przejście pomiędzy głowicą stempla a trzpieniem, kołnierzem i otworem matrycy lub krawędzią płyty nośnej działa jako czynnik zwiększający naprężenie. Promień 0,3 mm może skoncentrować naprężenia trzykrotnie w porównaniu z promieniem 3 mm. Użyj promienia co najmniej 1 mm w przypadku małych narzędzi i 2 do 3 mm w przypadku narzędzi o średnicy charakterystycznej powyżej 50 mm. Tam, gdzie rysunek części wymaga ostrego narożnika, dodaj relief, przesuwając krytyczne przejście z głównej ścieżki obciążenia; na przykład poprzez stopniowanie części z małym podcięciem, która będzie obrobiona po kuciu.

Użyj stożka w strefach stempla i reliefu w matrycy. Zewnętrzna średnica stempla powinna wykazywać zbieżność od 1 do 3 stopni na całej długości roboczej. Zmniejsza to siły tarcia i zapobiega zacieraniu się, gdy stempel się cofa. Otwór matrycy powinien zawierać krótki obszar nośny o średnicy od 2 do 5 mm na wyjściu ze strefy formowania, po którym powinno znajdować się podcięcie o średnicy od 0,2 do 0,5 mm, tak aby część stykała się z otworem tylko w strefie łożyska.

Zapewnij wystarczającą grubość ścianki we wkładce matrycy. W pierwszym przybliżeniu zewnętrzna średnica wkładki matrycowej powinna być co najmniej dwukrotnie większa od największej średnicy otworu. W przypadku wnęki o średnicy 20 mm wkładka matrycy powinna mieć średnicę zewnętrzną co najmniej 40 mm przed dodaniem pierścienia naprężającego. Nacisk promieniowy przy dużych redukcjach może spowodować pęknięcie matrycy, której ścianka jest zbyt cienka, ponieważ zewnętrzne włókno ulega naprężeniu niezależnie od pierścienia naprężającego.

Polerować zgodnie z kierunkiem przepływu materiału. Wnękę matrycy i powierzchnie robocze stempla należy wypolerować do Ra 0,2 mikrometra lub lepszego, ze znakami polerowania ustawionymi w kierunku, w którym ślizga się metal. Ślady polerowania przebiegające w poprzek kierunku przepływu tworzą szorstkość, która zwiększa tarcie, nierównomiernie zatrzymuje smar i inicjuje zacieranie.

Unikaj podcięć i planuj ekstrakcję. Jeśli część ma wgłębienie lub odwrócony stożek, który blokuje ją w matrycy, wypychacz musi pokonać siłę blokującą przy każdym skoku. Jeśli to możliwe, zaprojektuj część z małym kątem pochylenia od 0,5 do 1 stopnia na powierzchniach zewnętrznych i lekkim zwężeniem we wnękach wewnętrznych. Jeśli podcięcie jest nieuniknione, rozważ matrycę dzieloną lub segment ruchomy, ale spodziewaj się wyższych kosztów narzędzia i ciągłej konserwacji.

Przypisz realistyczne tolerancje. Kucie na zimno zazwyczaj utrzymuje IT7 do IT9, co doskonale nadaje się do procesu formowania. Próba zachowania węższych tolerancji przesuwa narzędzie bliżej granic ugięcia sprężystego i zwiększa efekt niewspółosiowości prasy i zmian temperatury. Tolerancje samych elementów narzędzia powinny być od pięciu do dziesięciu razy większe niż tolerancje części; powszechnym stosunkiem początkowym jest tolerancja części podzielona przez pięć dla wymiarów wnęki matrycy i stempla.

Projektowanie sekwencji formowania wokół narzędzia

Projektu narzędzia do kucia na zimno nie można ukończyć na podstawie samego rysunku końcowej części. Większość elementów kutych na zimno wytwarza się w kilku operacjach formowania, każda z użyciem własnego zestawu narzędzi. Kolejność operacji określa obciążenie każdego narzędzia i dlatego definiuje konstrukcję narzędzia dla każdego etapu.

Typowa sekwencja dla wału kołnierzowego może przebiegać w następujący sposób: ścinanie drutu lub pręta na odpowiednią długość, zmiękczanie lub wyżarzanie, jeśli materiał wejściowy jest zbyt twardy, nakładanie powłoki konwersyjnej i smaru, spęczanie jednego końca w celu uformowania główki preformy, wyciskanie trzpienia do przodu do jego ostatecznej średnicy i kalibrowanie kołnierza poprzez końcowy skok wymiarowania. Każdy etap usuwa kontrolowaną ilość masy odkształceniowej z początkowej średnicy drutu.

Główną zasadą projektowania jest równoważenie odkształceń na każdym etapie. Ograniczenie redukcji przekroju poprzecznego do około 60 do 70 procent na stopień utrzymuje ciśnienie matrycy i odkształcenie materiału w praktycznych granicach dla większości stali węglowych i stopowych. Powyżej tego zakresu wymagana siła stempla gwałtownie rośnie, wzrasta nacisk narzędzia, a na obrabianym przedmiocie mogą pojawić się wewnętrzne pęknięcia lub szwy powierzchniowe. W przypadku głęboko uformowanej miseczki rutynowe są trzy lub cztery etapy: najpierw wytłaczanie wsteczne miseczki, następnie ponowne narysowanie ścianki miseczki, następnie wyprasowanie ścianki do ostatecznej grubości i na koniec przycięcie górnej krawędzi.

Obciążenie narzędzia oblicza się na podstawie naprężenia płynięcia przedmiotu obrabianego i przewidywanej powierzchni styku. Wstępnie szacuje się, że wymagana siła docisku to pole przekroju poprzecznego przedmiotu obrabianego w strefie formowania pomnożone przez naprężenie płynięcia przy odpowiednim odkształceniu, razy współczynnik tarcia od 1,2 do 1,5. Wynik ten należy porównać z wydajnością prasy i wytrzymałością stempla na ściskanie. Długi, smukły stempel może się wygiąć, zanim prasa osiągnie swój nominalny tonaż: współczynnik smukłości, będący ilorazem długości przez średnicę, powinien pozostać poniżej pięciu w przypadku stempli nieprowadzonych, a poza tym wymagane są tuleje prowadzące lub tuleje wsporcze. Do wytłaczarki średniej wielkości przyda się np. maszyna taka jak Prasa dźwigniowa do kucia na zimno o zrównoważonym skoku BLKP400 zapewnia wymagany tonaż z dużym marginesem współczynnika tarcia.

Wholesale BLKP-400 Versatile Balanced-Stroke Cold Forging Toggle Type Power Pres Hurtownia BLKP-400 Wszechstronny, kuty na zimno, o zrównoważonym skoku, typ przełączający Power Pres Zhejiang Bolun High-Precision Machinery Co., Ltd jest hurtownią w Chinach BLKP-400 Wszechstronny, kuty na zimno o zrównoważonym skoku, typ przełączania Moc Pre... Zobacz produkt →

Każdy etap wpływa na konstrukcję narzędzia następnego. Preforma o chropowatej powierzchni zarysuje następną matrycę. Preforma, która jest nieco za duża, spowoduje przeciążenie matrycy kalibracyjnej. Preforma z osią niecentryczną spowoduje nierównomierne obciążenie i złamie stempel wykańczający. Projektanci narzędzi powinni zatem określić wymiary preformy z taką samą starannością, jak ostatecznego gniazda matrycy, włączając tolerancje i wykończenie powierzchni. W praktyce najpierw projektowana jest sekwencja formowania, następnie narzędzia na każdym etapie, a kontrola obciążenia jest powtarzana na każdym etapie przed wyprodukowaniem jakichkolwiek narzędzi.

Smarowanie i powłoki: wydłużanie żywotności narzędzia na styku

Smarowanie nie jest szczegółem dodawanym na końcu projektowania narzędzia; jest częścią samego systemu narzędzi. Podczas kucia na zimno smar spełnia trzy funkcje: zmniejsza tarcie na styku narzędzie-przedmiot obrabiany, zmniejsza obciążenie formujące przenoszone na narzędzie i zapobiega zużyciu adhezyjnemu, często zwanemu zatarciem, pomiędzy przedmiotem obrabianym a powierzchniami narzędzia.

Standardowym systemem smarowania stali węglowych jest powłoka konwersyjna z fosforanu cynku w połączeniu z mydłem stearynianowo-sodowym. Porowata warstwa fosforanowa stanowi mechaniczne zakotwiczenie mydła i razem tworzą film o pozornym współczynniku tarcia w zakresie od 0,05 do 0,10. System ten jest stosowany od dziesięcioleci, ponieważ jest skuteczny i ekonomiczny w przypadku produkcji wielkoseryjnej. Przepisy środowiskowe w coraz większym stopniu popychają producentów w stronę alternatywnych smarów, w tym powłok na bazie polimerów i mydeł reaktywnych. Zmieniając system smarowania, projektant narzędzia musi ponownie sprawdzić założenia dotyczące tarcia: wyższe tarcie zwiększa naciski na ścianki stempla i matrycy i może wymagać większych stożków, krótszych stref łożyskowania lub dodatkowego wciskania pierścienia naprężającego.

Stale nierdzewne, które szybko twardnieją i łatwo się żółkną, są zwykle smarowane szczawianową powłoką konwersyjną z dodatkiem dwusiarczku molibdenu. W stopach aluminium i miedzi stosuje się oleje o niższej lepkości lub suche filmy polimerowe i nie wymagają powłok konwersyjnych. W przypadku wszystkich materiałów kęsy należy przed formowaniem oczyścić z kamienia, resztek oleju i cząstek obcych, ponieważ twarde wtrącenia osadzone w warstwie smaru działają jak mikroskopijne narzędzia tnące na powierzchni matrycy.

Powłoki narzędzi współpracują ze smarem przedmiotu obrabianego. Powłoki PVD, takie jak azotek chromu, azotek tytanu, glinu i azotek tytanu, zmniejszają tarcie, poprawiają odporność na zacieranie i chronią powierzchnię narzędzia w miejscach miejscowego przerwania filmu smarnego. Powłoki są szczególnie przydatne w przypadku stempli, które podczas cofania ślizgają się po obrabianym przedmiocie. Powłokę należy nakładać na przeszlifowane i wypolerowane podłoże; szorstkie podłoże powoduje słabą przyczepność i przedwczesne łuszczenie się.

Ważną wielkością obliczeniową jest naprężenie ścinające na powierzchni narzędzia. Jeśli naprężenie tarcia zbliża się do wytrzymałości na ścinanie materiału narzędzia lub powłoki, powierzchnia ulega rozerwaniu, a narzędzie szybko ulega uszkodzeniu. Duże kąty natarcia, krótkie powierzchnie łożysk i ciągła warstwa smaru na całym skoku to najskuteczniejsze sposoby utrzymania powierzchniowych naprężeń ścinających w bezpiecznych granicach. Zmiana środka smarnego powinna zawsze powodować ponowne obliczenie obciążenia, a nie tylko zmianę wiersza w dokumentacji produkcyjnej.

Rozpoznawanie i zapobieganie typowym awariom narzędzi

Narzędzia do kucia na zimno zawodzą w sposób dobrze znany w branży. Rozpoznanie wzorca szybko informuje projektanta, który parametr należy zmienić. W poniższej tabeli wymieniono najczęstsze tryby awarii, ich główne przyczyny i działania projektowe, które im zapobiegają.

Typowe tryby awarii narzędzi do kucia na zimno i projektowe środki zaradcze.
Tryb awarii Główna przyczyna Projekt środka zaradczego
Złamanie zmęczeniowe stempla Cykliczne ściskanie i zginanie, koncentracja naprężeń przy małym promieniu przejścia Zwiększ promień przejścia; użyj PM-HSS; poprawić prowadzenie stempla; zmniejszyć prędkość uderzenia w pobliżu dolnego martwego punktu
Pęknięcie wkładki matrycy Naprężenie rozciągające w otworze matrycy Zwiększ zakłócenia pierścienia naprężającego; dodać drugi pierścień naprężający; zwiększyć średnicę zewnętrzną matrycy
Szarpanie i punktowanie Uszkodzenie filmu smarnego, szorstka powierzchnia narzędzia, lokalne szczyty ciśnienia Polski do Ra 0,2 lub lepszy; nałożyć powłokę CrN lub TiAlN; poprawić lub zmienić smar
Odkształcenie plastyczne czoła stempla lub kołnierza matrycy Twardość narzędzia niższa niż wymagany nacisk docisku Wybierz twardszy HSS lub węglik; powiększyć obszar wsparcia; zmniejszyć lokalny nacisk kontaktowy
Odpryski na wejściu do matrycy Uderzenie od końca kęsa, twarda łuska, ostra krawędź wejściowa Dodaj fazę wejściową lub promień; przykryć wejście; oczyścić kęsy przed formowaniem
Pęknięcie zmęczeniowe pierścienia naprężeniowego Nadmierny wcisk, koncentracja naprężeń w otworze pierścienia Oblicz ponownie pasowanie skurczowe; powiększyć zewnętrzną średnicę pierścienia; usunąć rowki wpustowe lub ostre występy otworu

Najbardziej szkodliwym rodzajem awarii jest pękanie zmęczeniowe stempla. Obciążenia stempla są cykliczne: stempel jest ściskany, rozładowywany i ponownie ściskany dziesiątki lub setki tysięcy razy. Jeżeli amplituda naprężeń w najmniejszym przekroju jest duża, pęknięcie inicjuje się w promieniu przejścia lub w miejscu śladu po szlifowaniu i rozprzestrzenia się aż do pęknięcia. Środkami zaradczymi są większy promień przejścia, twardszy materiał narzędzia, lepsze ustawienie i kontrolowana prędkość zbliżania się w pobliżu dolnego martwego punktu.

Pęknięcie wkładki matrycowej jest drugą najniebezpieczniejszą awarią. Wkładka pęka promieniowo przez ścianę, a wnęka otwiera się elastycznie, przez co część staje się nadwymiarowa przed wymianą wkładki. Jest to spowodowane niewystarczającym naprężeniem wstępnym, co oznacza, że ​​otwór matrycy ulega rozciąganiu pod obciążeniem. Zwiększenie interferencji lub dodanie drugiego pierścienia naprężającego zwykle rozwiązuje problem.

Zatarcie objawia się zadrapaniami na powierzchni stempla i przeniesionymi cząstkami na obrabianym przedmiocie. Jest to problem ze smarowaniem i powierzchnią: film smarny pęka w lokalnym punkcie wysokiego ciśnienia. Polerowanie powierzchni do mniejszej chropowatości, nakładanie powłoki o niskim współczynniku tarcia lub zwiększanie ilości smaru zwykle to zatrzymuje.

Odkształcenie plastyczne czoła stempla lub kołnierza matrycy jest problemem wytrzymałościowym, a nie problemem zmęczeniowym. Twardość narzędzia jest zbyt niska w stosunku do nacisku kontaktowego, dlatego powierzchnia zapada się o 0,02 do 0,1 mm, a wymiary części wykraczają poza tolerancję. Rozwiązaniem jest twardszy gatunek narzędzia, płytka węglikowa lub zmiana konstrukcyjna, która rozkłada obciążenie na większą powierzchnię.

Jak prasa wpływa na konstrukcję narzędzia do kucia na zimno

Konstrukcja narzędzia do kucia na zimno kończy się na interfejsie prasy. Maszyna określa ścieżkę obciążenia, prędkość i wyrównanie, które musi tolerować oprzyrządowanie, dlatego prasa zasługuje na taką samą uwagę, jak sama matryca.

Pierwszą cechą maszyny, którą należy wziąć pod uwagę, jest sztywność ramy. An Maszyna do prasowania mechanicznego typu otwartego , często nazywana prasą z ramą C, ugina się elastycznie pod obciążeniem, a suwak przechyla się względem łóżka. W przypadku układu stempla i matrycy ta niewspółosiowość kątowa zwiększa momenty zginające stempla i powoduje nierównomierne obciążenie we wnęce matrycy. Prasa o prostej stronie z zamkniętą ramą i symetryczną konstrukcją kolumnową ugina się znacznie mniej i utrzymuje wyrównanie stempla i matrycy pod pełnym obciążeniem znamionowym. Kucie na zimno to proces wymagający dużego obciążenia i wymagający dużej precyzji, dlatego bezpieczniejszym wyborem jest sztywna prasa o zamkniętej ramie.

Drugą cechą jest krzywa skoku. Konwencjonalna prasa korbowa osiąga maksymalną prędkość posuwu w pobliżu połowy skoku i uderza w przedmiot obrabiany z dużą prędkością. Napęd przegubowy, zwany także przegubowym, spowalnia suwak w miarę zbliżania się do dolnego martwego punktu i wytwarza dużą siłę przy niskiej prędkości uderzenia. To zachowanie jest prawie idealne w przypadku kucia na zimno: stempel stopniowo wchodzi w kęs, przedmiot obrabiany ma czas na wypłynięcie, a matryca nie jest narażona na wstrząsy udarowe, które inicjują pęknięcia zmęczeniowe. Z tego powodu prasy dźwigniowe są konwencjonalną koncepcją maszyn do kucia na zimno. Seria BLKP firmy Bolun została zaprojektowana w oparciu o tę zasadę; na przykład Zwinna, precyzyjna prasa kolanowa BLKP260 do kucia na zimno nadaje się do małych precyzyjnych części, takich jak sworznie, elementy złączne i małe wały.

Wholesale BLKP-260 Agile Precision Cold Forging Toggle Type Power Press Supplier Hurtownia BLKP-260 Agile Precision Kucie na zimno Dostawca prasy mechanicznej typu przełączającego Zhejiang Bolun High-Precision Machinery Co., Ltd to hurtownia w Chinach BLKP-260 Zwinna, precyzyjna kucie na zimno typu przełączającego Power Press dostaw... Zobacz produkt →

Trzecią cechą jest prowadzenie barana. Precyzyjne systemy prowadzące utrzymują stempel w momencie kontaktu koncentrycznie z matrycą. Zużyte lub luźne prowadnice powodują boczne przemieszczenie pomiędzy stemplem a matrycą, co zwiększa naprężenie na końcówce stempla i może spowodować pęknięcie wkładki matrycy z węglików spiekanych, nawet jeśli nacisk prasy wydaje się wystarczający. Regularne sprawdzanie luzu tłoka i regulacji prowadnicy jest tańszą konserwacją w porównaniu z matrycą węglikową.

Maszyna definiuje także bezpośrednio kilka parametrów narzędzia. Tonaż prasy musi przekraczać obliczoną siłę formowania o co najmniej 20 do 30 procent. Wysokość zamknięcia i długość skoku określają maksymalną wysokość stosu narzędzi. Siła wybijania dostępna w łożu i prowadnicy ogranicza konstrukcję wyrzutników do głębokich ubytków. Jeśli prasa posiada hydrauliczną poduszkę matrycy, jej pojemność określa, czy podczas skoku można zastosować siłę przeciwdziałającą.

W przypadku ciężkich prac powodujących duże odkształcenia, takich jak duże wały kołnierzowe lub długie profile, prasa musi mieć zarówno tonaż, jak i energię, aby ukończyć skok bez przeciągnięcia. The Prasa kolanowa do kucia na zimno BLKP850 o dużej wytrzymałości zapewnia wydajność na skalę przemysłową, podczas gdy zrównoważona krzywa skoku chroni oprzyrządowanie przed wstrząsami. Czytelnicy chcący szerszego porównania mogą się do tego odnieść wprowadzenie do pras do kucia na zimno , oraz pełna gama urządzeń do formowania metalu Bolun jest dostępny na stronie internetowej firmy.

Wholesale BLKP-850 Industrial Strength Heavy-Duty Cold Forging Toggle Type Power Hurtownia BLKP-850 Siła przemysłowa Wytrzymała moc kucia na zimno Zhejiang Bolun High-Precision Machinery Co., Ltd jest hurtownią w Chinach BLKP-850 Wytrzymałość przemysłowa Wytrzymałe kucie na zimno Typ przełączania Powe... Zobacz produkt →

Sprawdzanie projektu narzędzia przed cięciem stali

Nawet doświadczony projektant powinien sprawdzić nowe narzędzie do kucia na zimno przed przystąpieniem do obróbki. Analiza elementów skończonych jest najbardziej praktyczną metodą sprawdzania naprężeń narzędzia. Model zespołu wkładki matrycy i pierścienia naprężającego obciążany jest promieniowym naciskiem przedmiotu obrabianego na otwór matrycy, a jako warunek początkowy stosowane jest pasowanie skurczowe pomiędzy pierścieniami. Wynikiem jest rozkład naprężeń w każdym komponencie. Projektant sprawdza, czy wkładka matrycy pozostaje w bezpiecznym zakresie naprężeń, a pierścień naprężający utrzymuje się poniżej granicy zmęczenia przez oczekiwaną liczbę cykli.

Symulacja procesu idzie o krok dalej, modelując przepływ materiału przedmiotu obrabianego wewnątrz gniazda. Ujawnia fałdowanie, niedopełnienie, nadmierną koncentrację odkształceń i wartości szczytowe obciążenia matrycy przed cięciem jakiejkolwiek stali. Symulacja pozwala również uzyskać realistyczny rozkład ciśnienia na powierzchni matrycy, który jest dokładniejszy niż założenie równomiernego obciążenia promieniowego. W przypadku produkcji wielkoseryjnej koszt symulacji zwraca się szybko dzięki mniejszej liczbie iteracji prób i dłuższej żywotności narzędzia.

Po wyprodukowaniu nadal konieczne jest wypróbowanie prototypu. Narzędzie jest montowane na prasie, części próbne są produkowane przy zmniejszonej prędkości, a rzeczywiste obciążenie formujące mierzone jest za pomocą czujnika wagowego lub poprzez odczyt wyświetlacza tonażu prasy. Kontrola wymiarowa części próbnych potwierdza geometrię wnęki i ewentualny naddatek sprężystości. Na tę samą uwagę zasługuje kilkaset pierwszych części produkcyjnych, ponieważ niewielkie różnice w długości kęsów, grubości smaru czy temperaturze narzędzia mogą zmienić obciążenie formujące o kilka procent.

Rejestry trwałości narzędzi są cenną, ale często zaniedbywaną bazą danych. Rejestrowanie liczby uderzeń każdego narzędzia do awarii, zaobserwowanego trybu awarii i historii konserwacji pozwala warsztatowi zdobyć praktyczne doświadczenie. Jeśli nowy projekt narzędzia zawiedzie wcześniej niż poprzedni, rekord pokazuje, która operacja została zmieniona. Z biegiem czasu dane te przekształcają projektowanie narzędzi z rzemiosła w zarządzany proces inżynieryjny.

Praktyczna lista kontrolna dotycząca projektowania narzędzi do kucia na zimno

Poniższa lista kontrolna podsumowuje proces projektowania opisany w tym artykule. Ma on służyć jako punkt odniesienia przy planowaniu nowego zestawu narzędzi do kucia na zimno.

  • Zdefiniuj sekwencję formowania na podstawie rysunku części: liczba etapów, redukcja na etap, kształty preform, smar i szacowana siła docisku dla każdego etapu.
  • Obliczyć maksymalne ciśnienie promieniowe w otworze matrycy i obciążenie ściskające stempla dla każdego stopnia; stosuj symulację procesu, gdy wielkość produkcji to uzasadnia.
  • Wybierz materiały narzędziowe w zależności od długości i obciążenia: węglik lub PM-HSS dla długich serii, HSS dla średnich serii, stal narzędziowa do pracy na zimno dla krótkich serii i elementy wsporcze.
  • Zaprojektuj zespół pierścienia naprężającego z wystarczającym wciskiem, aby utrzymać wkładkę matrycy w stanie ściskania przy maksymalnym oczekiwanym obciążeniu i sprawdź pierścień naprężający pod kątem zmęczenia.
  • Określ duże promienie przejścia stempli i matryc, nadaj stemplowi lekkie zwężenie, utrzymuj krótką powierzchnię nośną matrycy i zapewnij ulgę za strefą łożyska.
  • Wypolerować wszystkie powierzchnie robocze do Ra 0,2 lub lepszego, ze znakami polerskimi ustawionymi zgodnie z kierunkiem przepływu materiału.
  • Wybierz system smarowania dla materiału przedmiotu obrabianego i ponownie sprawdź obciążenie prasy, jeśli smar zmieni się w trakcie cyklu produkcyjnego.
  • Wybierz prasę na podstawie sztywności, krzywej skoku, prowadzenia tłoka, tonażu, energii i długości skoku, a nie wyłącznie na podstawie tonażu znamionowego.
  • Przed rozpoczęciem pełnej produkcji przeprowadź kontrolę naprężeń elementów skończonych i wypróbuj prototyp.
  • Rejestruj skoki do awarii, tryby awarii i czynności konserwacyjne, aby projektowanie następnego narzędzia opierało się na zmierzonym doświadczeniu.

Dobrze zaprojektowane narzędzie do kucia na zimno jest wynikiem zdyscyplinowanych decyzji dotyczących naprężenia, geometrii, materiałów, smarowania i doboru maszyny. Kiedy wszystkie te decyzje współdziałają, narzędzie znika w tle produkcji: formuje tysiące dokładnych części, nie wymaga nieplanowanej uwagi i zawodzi dopiero po przewidywalnej i ekonomicznie uzasadnionej liczbie cykli. Ta cicha praca jest prawdziwą miarą dobrej konstrukcji narzędzia do kucia na zimno.

Wiadomości